Utwór wchodzi w skład „Pieśni”, które początkowo ukazały się jako zbiór złożony z III ksiąg (31-23 p.n.e.), a około 17-13 p.n.e. zostały uzupełnione o księgę IV. Potomni nazywali pieśni Horacego odami.
Zbiór „Pieśni” cechuje ogromna
Horacy, jeden z największych poetów antycznych, żył i tworzył w drugiej połowie I wieku p.n.e. „Exegi monumentum...” to pieśń pochodząca z trzeciej księgi „Carmina”. Stanowi przykład liryki bezpośredniej, w której autor, będący tożsamy z podmiotem lirycznym, wyraża swą pewność w osiągnięcie wiecznej chwały dzięki swojej poezji, która przetrwa na zawsze.
W pierwszej strofie dochodzi do porównania sztuki poezji z symbolami trwałości – spiżowym pomnikiem oraz piramidami, które wznosili faraoni. Porównanie to wypada na korzyść poezji, bowiem, w przeciwieństwie do pomnika, nie zostanie naruszona przez warunki atmosferyczne, jakim podlega stojący na otwartej przestrzeni materialny symbol czyjejś chwały - „...nie naruszą go deszcze gryzące nie zburzy / oszalały Akwilon oszczędzi go nawet”.
W pierwszym wersie drugiej strofy poeta kontynuuje myśl z poprzedniej – jego „pomnik trwalszy nad spiż” zostanie oszczędzony przez upływ czasu. Artysta wyraża wiarę we własną nieśmiertelność, jaką
W obrębie literatury, którą nazywamy „starożytną”, mieści się literatura Rzymian, którzy byli wielkimi pośrednikami pomiędzy literaturą grecką a piśmiennictwem krajów europejskich. Najsławniejszym poetą lirycznym Rzymu był Horacy. Literatura, jego zdaniem, spełniała i spełnia ważne zadania społeczne. Poeta jest członkiem społeczeństwa, dla którego pracuje i jednocześnie zdobywa pewien status społeczny. Horacy chciał, aby to była zaszczytna ranga, wynikająca z zasług. Wymogiem, jaki Horacy stawiał literaturze, był postulat wartości moralnej, jaką powinien odznaczać
Podmiot liryczny utworu opowiada o chwale wielkiego poety,
A. Mickiewicz "Exegi
Pieśń Horacego zawiera w sobie jedno główne przesłanie, iż każdy prawdziwy i szanujący się artysta powinien tak żyć i tworzyć, aby pozostała po nim trwała pamięć wśród odbiorców. Autor stara się sam docenić wartość swojego talentu lecz jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, iż jego talent jest formą daru od muzy Melpomeny. Dzięki temu nie czuje się on twórcą doskonałym i zachowuje zdrową postawę pokory wobec daru jaki otrzymał.
Do motywu przedstawionego przez Horacego nawiązywało w swej twórczości wielu późniejszych poetów i twórców. Jednym z nich jest Jan Kochanowski – poeta z Czarnolasu. Jan Kochanowski (1530- 1584) to najwybitniejszy poeta polskiego renesansu. Jest on znany jako twórca pieśni religijnych, patriotycznych, refleksyjnych, miłosnych, fraszek oraz cyklu trenów. W swoich utworach Kochanowski zawarł przede wszystkim swoją postawę wobec życia i Boga. Ujął w nich także swoje przemyślenia dotyczące świata i człowieka. Pieśni nie mają tytułów, oznaczone są cyframi.
Czyli „nie wszystek umrę” -
Autorem pieśni jest rzymski poeta Horacy. Jest on zaliczany do przedstawicieli rzymskiej liryki. Horacy to syn wyzwoleńca, kształcił się w Rzymie i w Atenach. Znany jako autor licznych pieśni lirycznych i satyr. Styl jego wypowiedzi to forma dialogu – rozmowy z anonimowym rozmówcą. Hasła przewodnie jakimi posługiwał się Horacy to:
Non omnis moria – nie wszystek umrę
Carpe diem – chwytaj dzień, nie pytaj próżno.
Po motywy horacjańskie bardzo często sięgał Jan Kochanowski w swojej twórczości.
Pieśń rozpoczyna się sławnym powiedzeniem często używanym także w potocznej mowie – wystawiłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu. Autor...